Geen nieuw bericht
Hallo?
Is daar iemand?
Nee, ja, inderdaad, geen nieuwe berichten meer.
Ik hef mezelf op…
maar niet helemaal
kijk maar: http://klatblok.blogspot.com/
Dingen
Er zijn dingen die gezegd worden
Er zijn dingen die niet gezegd worden
Er zijn dingen die gezegd worden,
maar niet uitgesproken.
Er zijn dingen die uitgesproken worden,
maar niet gezegd.
…
Er zijn dingen die klinken als
Er zijn dingen die rieken naar
Er zijn dingen die stinken
Er zijn dingen die ruiken
Er zijn dingen die geuren
Er zijn dingen met smaak
Er zijn dingen zonder smaak
Er zijn van allerlei dingen
…
Er zijn dingen die nog gezegd moeten worden
Er zijn dingen niet gezegd
Er zijn dingen die schreeuwen
Er zijn dingen die stil zijn
Er zijn dingen die sluimeren
Er zijn dingen die missen
Er zijn dingen verdrongen
…
Sommige dingen zijn onomkeerbaar
Sommige dingen zijn omkeerbaar
Sommige dingen zijn mogelijk
Sommige dingen zijn onmogelijk
…
Er zijn meer dingen onmogelijk
Er zijn dingen onmogelijk gemaakt
Er zijn dingen kapot
Er zijn dingen die niet beter worden
Er zijn dingen die verlangen naar anders zijn
Er zijn
Er zijn dingen
…
Er zijn dingen die niet zijn zoals ze moeten
Er zijn dingen die niet willen
Er zijn dingen die niet kunnen
Er zijn dingen voor jezelf
Er zijn dingen voor anderen
…
Er zijn dingen die pijn doen
Er zijn dingen die veel pijn doen
Er zijn dingen die vragen
Er zijn dingen die eisen
Er zijn dingen die niet worden beantwoord
Er zijn dingen die verlangen
Er zijn dingen die blijven verlangen
Er zijn dingen die missen
…
Er zijn dingen niet compleet
Er zijn dingen half
Er zijn dingen half afgemaakt
Er zijn dingen die zouden moeten doorgaan
Er zijn dingen die dat onmogelijk maken
Er zijn dingen die hopen
Er zijn dingen die spijt hebben
Er zijn dingen die altijd maar spijt hebben
Er zijn dingen die pijn voelen
Er zijn dingen die aan het hoofd trekken
Er zijn dingen die wegduwen
Er zijn dingen die verdwijnen
Er zijn dingen die voorgoed weggaan
…
Sommige dingen blijven
Sommige dingen zijn dankbaar
Sommige dingen vergeten niet
Sommige dingen blijven
…
Er zijn dingen die niet zouden moeten
Er zijn dingen die onrechtvaardig zijn
Er zijn dingen die willen zeggen
Er zijn dingen die naar je uitreiken
Er zijn dingen die dat niet doen
Er zijn dingen die je ziet
Er zijn dingen die je niet ziet
Er zijn dingen die aan je denken
Er zijn dingen die heel veel aan je denken.
In het luchtledige
Soms zou ik willen verdwijnen,
nxfa zou ik willen verdwijnen
een uitgewiste herinnering zijn,
xe9xe9n die niet wringt, knelt
de adem af.
Gewoon verdwijnen
losraken van alles om mij heen
van de dingen en de mensen
van gedachten
van wensen
van onvoorziene gebeurtenissen
in het moment
uit de hand gelopen
ik zou willen verdwijnen
en nergens terechtkomen
weggaan en niet meer terug komen
nooit meer terug komen
ik zou mijzelf kunnen vergeten
waardoor anderen mij zouden vergeten
Maar nog voordat ik verdwijn
zou ik alles willen terug draaien
ongedaan maken
een wond die heelt
pijn die wegtrekt en het voelt
alsof hij er nooit is geweest
alsof ik er nooit ben geweest
zo zou ik willen verdwijnen
Niets meenemen behalve
het breken van het hout
het scheuren van stof
dat het zo ging
dat het zo moest gaan
Dat ik niet opstond en zei:
maar dit wil ik niet
ik maak mij illusies
illusies om mee te nemen
ingepakt
en als ik thuiskom
gooi ik het weg
dan gooi ik alles weg
Even werp ik mijzelf in een hoekje
en zie mijzelf, mijn aanwezigheid
zinloos als de herinnering aan mij
of niet eens,
daar zou ik nog steeds zijn
in ieder hoekje zou ik zijn
achter elke willekeurige deur
Ik zou nergens willen zijn
ik zou een voettocht maken
door de bergen
me verbazen over dat wat ik
nooit heb gezien
en met stevige stappen zou ik
richting de top gaan,
ik loop te hard, bijna rennen,
zodat ik mijzelf niet kan bijhouden.
En ik zou niet meer stoppen,
blijven rennen totdat ik alle lucht
mijn lijf uit heb geblazen
totdat er niets meer overblijft
totdat ik ben verdwenen.
Voordat ik in het luchtledige oplos
zou ik mij, tot slot, tot mxedjn slot,
willen omdraaien en iets zeggen:
Wakker
De situatie schijnt mij hopeloos.
Het regent.
Mijn vrouwentong staat buiten
en verpietert zienderogen.
Onder een deken gekropen waggelt een traan weg.
Bij het aanknippen van het licht
knapt het peertje;
het licht is uit.
x91Zin.x92
x91Zin?x92
Ik draai me om en besluit
het leven te bestrijden.
x91Hoe?x92
x91Waarmee?x92
In een pyjamabroek,
ingevallen met gaten,
ren ik weg.
De Sansevieria naar binnen.
Een nieuwe peer en
een weggeveegde traan.
SCHUUR
x91Voor degenen die bij zichzelf wensen te beginnen; het lukt ons geen van allen de wereld, in ons, te beteugelen.x92 De therapeute kijkt me ernstig aan. Ze benadrukt ieder woord. Ze benadrukt altxedjd ieder woord. Het klinkt geloofwaardig, dat wel. Daar waar taal en psychologie met elkaar in botsing komen hangt een soort pleonastische nevel. Alsof de wereld in mij een andere is dan de wereld daarbuiten.
Ze heet Mathilde. Ik zit tegenover haar en denk aan de voorgaande veertien sessies. Ik ben genezen en teleurgesteld. Zij is degene die mij aanspoorde een dagboek aan te leggen. x91Als toegift voor de herinneringx92, zei ze. Ik had zoiets nooit eerder overwogen en besloot het daarom een kans te geven.
Bij een dagboek denk ik aan een spannend leven waarin iedere dag iets van doorslaggevende betekenis gebeurt. Ik kan me nog wel de dag herinneren dat ik mijn haar begon te verliezen. Ik stond onder de douche en waste mijn haren. Ik kneedde en veegde de shampoo door mijn haar en op mijn hoofdhuid zodat het zou doordringen tot de wortel. Toen ik de zeep van mijn handen wilde spoelen, vond ik losse plukken zwart haar. Ik heb de shampoo niet laten intrekken. Met opwellende buikpijn spoelde ik het door het putje. Met het ontstaan en vergaan van de tijd kunnen de kleinste gebeurtenissen, de grootste gevolgen hebben. Mijn leven is een platte grafiek zonder noemenswaardige uitslagen. Mathilde wijst naar buiten.
x91Zie je die man daar lopenx92, zegt ze. x91Dit moment is hij een deel van jou.x92
Mijn dagboek zou zich niet tot mijzelf beperken. Ik voel me een kleine schuur tussen al die flats en uitdijende kantoorpanden om me heen. Ik zou mijn pen nachtenlang over het papier laten dwalen om andermans ervaringen tot de mijne te maken, ze te beleven, te bezitten.
x91Ik ben een schuur, omdat jij een gebouw bent.x92
Mathilde knikt instemmend.
…
De eerste sessie. Mathilde neemt het woord.
x91Jongens, wat fijn dat jullie hier zijn, wat goed dat jullie de stap hebben genomen. In de komende bijeenkomsten gaan we aan elkaars problemen werken zodat we over drie maanden met opgeheven hoofd naar buiten kunnen lopen. We zullen leren, van elkaar en van onszelf. Wie denkt te weten wat we daarvoor nodig hebben?x92
Ze kijkt de kring rond. Ik wil niets zeggen en sla mijn ogen neer.
x91Openhartigheidx92, zegt iemand.
x91En respectx92, zegt een ander.
Mathilde glimlacht als een moeder diens kind voor het eerst tot tien telt. Na de eerste therapie zal ze zeggen dat we een snelle groep zijn, een groep die bereid is te werken. Ik ook. Ik ben ook bereid te werken hoewel openhartigheid en respect niet zozeer de woorden zijn waarnaar ik op zoek was.
x91Op deze plek. Hier kan je zeggen wat je wilt, altijd, en als ik even niet beschikbaar ben is hier mijn collega.x92 Mathilde stelt Marcel voor, de stagiaire.
Ik heb een vraag en steek mijn vinger op. Mathilde geeft me de beurt. x91Maar we zijn toch beschaafd?x92
BEHAAGZIEK
Het sneeuwt
dagenlang
in het wit van de middag
tegen de aarde aan
een deken uit de hemel
zacht glooiend om mij heen
Het sneeuwt
waar het oog de aarde raakt
grijs van de avond
en aldoor vallende sneeuw
glijdt langs mijn rode hand
Het sneeuwt
in het zwart van de nacht
als het ontstaan van een berg
zich uit de aarde perst
Het sneeuwt
alle kleuren
in mijn dromen
en ik voel niets
…
De oude man draagt vanachter het raam
met zijn ogen een hoop bladeren rond
van haag tot haag en deur tot hek
een enkele vluchtig opspringend
anderen om zichzelf heendraaiend
x85
Ze banen zich een lange weg
over vlak vruchtbaar gras
hij onderscheidt ze eenvoudig
niet als toen waarop hij terugkijkt
en meesprong tot de herfst hem overviel
x85
De wind gaat onhoorbaar over tot suizen
het knisperende bruine blad gaat
bij het openen van de deur stil liggen
verwoed veegt hij over zijn tandvlees weg:
zijn jeugd en alle jaren die volgden
x85
Alles in de tuin spiegelt
het gras, het blad, de haag, het hek en de deur
hij beziet het resultaat terwijl de wind opsteekt
langsvliegende gedachten bij elkaar geharkt
verteert hij met het knipperen van zijn ogen
GESPREKKEN DEEL 2
De man is gaan zitten.
Ik blijf staan; in vertrouwen volhardend.
Als ik merk dat ik korte, snokkende bewegingen
met mijn benen maak (dat moet hem zeker zijn opgevallen)
laat ik bijna onmerkbaar
een zucht ongeduld vallen.
x85
Er is in de lift geen kier of spleet te ontdekken
waardoor het ongeduld zou kunnen ontsnappen
en de zucht, slechts uitgebracht om de tijd te doden,
komt als een muur tussen ons in te staan:
ik praat, hij geeft geen antwoord.
Aanmatigend, alsof zijn zwijgen
het lichaam vormt van mijn belediging.
x85
Het omringende niets schijnt fel in mijn ogen.
Ik voel hoe ze rood worden en licht opzwellen.
Ik sluit ze in de wetenschap dat hij het niet ziet.
x85
Het moeilijkste is, vind ik,
om stil te blijven staan.
Het besef dat zowel mijn opsluiting
als mijn vrijlating in handen ligt van het lot -
dat willekeurig zijn licht laat vallen op deze of gene –
boezemt nog meer paniek in dan de onbekende mij al gaf.
Huivering wordt deel van mij.
x85
Ik loop door de tuin en onderzoek kleine zonnedauw,
schichtig in mij opgroeiend, als het moment dat we vastsloegen.
Zijn tentakels schuren op langs mijn benen.
Hij rolt zich om mij heen.
Hij kleeft, mijn lichaam kleeft, alles kleeft.
x85
Als ik mijn ogen weer opendoe
stort een druppel zweet
langs mijn wang omlaag.
De tijd is gaan razen als een storm
Intensiveert iedere beweging.
Bij de kleinste stuiptrekking van mijn arm,
wordt hij eraf getrokken.
Ik heb bijna een vraag geformuleert.
Bijna.
x85
Hij heeft zijn hoofd opgetild.
Niet om te worden bevrijd,
maar wachtend tot ik iets zeg.
Hij wil overrompeld worden,
overvallen door de walging
in een vraag gepropt.
Mijn zak is vol.
Voordat ik hier naartoe kwam,
at ik een broodje:
saus stroomde gulzig langs mijn vingers omlaag.
Nog voordat ik buiten liep,
worstelde ik me door de menigte heen
en wist juist het laatste servetje te bemachtigen.
Er was niemand die iets zei.
x85
Ik zou hem om een zakdoek kunnen vragen.
Iets van minimale betekenis, een geste.
Alleen daarmee zou ik mijn vingers
om zijn bereidwilligheid kunnen zetten.
Een antwoord betekent hoop
Geen antwoord betekent dood.
x85
Ik wil schreeuwen.
Iets, al is het maar de uitdrukking
van mijn besef.
Als tegenprestatie van zijn aanwezigheid
die me zo wordt opgedrongen.
Hier sterven betekent het einde.
…
De avonden dat ik,
te moe om enige inspanning te leveren,
lavenloos in de bank hang,
mijn voeten op tafel,
mijn armen over twee leuningen gespreid.
Het onvermijdelijke afwachtend
terwijl mijn passiviteit hem een paradijs maakt.
x85
Nu moet er een vraag komen;
ook al lost hij op, zal hij hem nooit bereiken
door de muur van ongeduld
die het luisteren onmogelijk maakt.
x93Waarom ben jijx94
Ik durf mijn vraag niet af te maken.
In mijn zweet proef ik het bittere antwoord.
Tijd om door te zetten.
In de laatste seconde
neem ik mijn zucht terug
en haal diep adem:
x93waarom ben jij hier?x94 vraag ik.
…
Het kantoor was een vochtige ruimte. Er zat een man met een snor achter een bureau.
x91Meneer Heilo?x92 vroeg ik.
Meneer Heilo had weinig tanden in zijn mond.
Even dacht ik zijn stem niet te horen,
hoogstens vervormde windvlagen die tussen de schachten van zijn tanden door
het ruime sop kozen.
Het leek me geen autoritair type,
maar hoe dan ook,
de beste tactiek scheen mij te wassen in onschuld.
x91Ik heb gesolliciteerd voor de baanx92,
terwijl ik de brief openvouwde alsof het een schatkaart was
en er aan toevoegde:
x91En hier staat dat ik mij moest melden bij de heer Heilo.x92
x91Ja jax92, zei hij nors. Hij gaf me een routekaart en een busnummer.
x91Pak die maar daar.x92 Hij wees naar buiten.
Het was niet de bus die ik in gedachten had,
maar wie hoog wil groeien moet laag beginnen.
Er ontbrak xe9xe9n wieldop en de zijspiegels waren rood.
Opvallend rood.
Ik had een buitenwijk.
Rietveldstraat, Laagzwampolder en waarschijnlijk bergen met reizigers.
Exe9n keer in het uur hetzelfde rondje.
Halverwege mijn eerste ronde zette ik de bus stil.
Ik stapte uit, ging in de berm zitten
en kwam er nooit meer vandaan.