Is daar iemand?

Nee, ja, inderdaad, geen nieuwe berichten meer.

Ik hef mezelf op…

maar niet helemaal

kijk maar: http://klatblok.blogspot.com/

Geen nieuw bericht is a post from Fietsenstalling.

Wie houdt anders de maan, de hemel en de sterren vast?

is a post from Fietsenstalling.

Er zijn dingen die niet gezegd worden

Er zijn dingen die gezegd worden,

maar niet uitgesproken.

Er zijn dingen die uitgesproken worden,

maar niet gezegd.

…

Er zijn dingen die klinken als

Er zijn dingen die rieken naar

Er zijn dingen die stinken

Er zijn dingen die ruiken

Er zijn dingen die geuren

Er zijn dingen met smaak

Er zijn dingen zonder smaak

Er zijn van allerlei dingen

…

Er zijn dingen die nog gezegd moeten worden

Er zijn dingen niet gezegd

Er zijn dingen die schreeuwen

Er zijn dingen die stil zijn

Er zijn dingen die sluimeren

Er zijn dingen die missen

Er zijn dingen verdrongen

…

Sommige dingen zijn onomkeerbaar

Sommige dingen zijn omkeerbaar

Sommige dingen zijn mogelijk

Sommige dingen zijn onmogelijk

…

Er zijn meer dingen onmogelijk

Er zijn dingen onmogelijk gemaakt

Er zijn dingen kapot

Er zijn dingen die niet beter worden

Er zijn dingen die verlangen naar anders zijn

Er zijn

Er zijn dingen

…

Er zijn dingen die niet zijn zoals ze moeten

Er zijn dingen die niet willen

Er zijn dingen die niet kunnen

Er zijn dingen voor jezelf

Er zijn dingen voor anderen

…

Er zijn dingen die pijn doen

Er zijn dingen die veel pijn doen

Er zijn dingen die vragen

Er zijn dingen die eisen

Er zijn dingen die niet worden beantwoord

Er zijn dingen die verlangen

Er zijn dingen die blijven verlangen

Er zijn dingen die missen

…

Er zijn dingen niet compleet

Er zijn dingen half

Er zijn dingen half afgemaakt

Er zijn dingen die zouden moeten doorgaan

Er zijn dingen die dat onmogelijk maken

Er zijn dingen die hopen

Er zijn dingen die spijt hebben

Er zijn dingen die altijd maar spijt hebben

Er zijn dingen die pijn voelen

Er zijn dingen die aan het hoofd trekken

Er zijn dingen die wegduwen

Er zijn dingen die verdwijnen

Er zijn dingen die voorgoed weggaan

…

Sommige dingen blijven

Sommige dingen zijn dankbaar

Sommige dingen vergeten niet

Sommige dingen blijven

…

Er zijn dingen die niet zouden moeten

Er zijn dingen die onrechtvaardig zijn

Er zijn dingen die willen zeggen

Er zijn dingen die naar je uitreiken

Er zijn dingen die dat niet doen

Er zijn dingen die je ziet

Er zijn dingen die je niet ziet

Er zijn dingen die aan je denken

Er zijn dingen die heel veel aan je denken.

Dingen is a post from Fietsenstalling.

nxfa zou ik willen verdwijnen

een uitgewiste herinnering zijn,

xe9xe9n die niet wringt, knelt

de adem af.

Gewoon verdwijnen

losraken van alles om mij heen

van de dingen en de mensen

van gedachten

van wensen

van onvoorziene gebeurtenissen

in het moment

uit de hand gelopen

ik zou willen verdwijnen

en nergens terechtkomen

weggaan en niet meer terug komen

nooit meer terug komen

ik zou mijzelf kunnen vergeten

waardoor anderen mij zouden vergeten

Maar nog voordat ik verdwijn

zou ik alles willen terug draaien

ongedaan maken

een wond die heelt

pijn die wegtrekt en het voelt

alsof hij er nooit is geweest

alsof ik er nooit ben geweest

zo zou ik willen verdwijnen

Niets meenemen behalve

het breken van het hout

het scheuren van stof

dat het zo ging

dat het zo moest gaan

Dat ik niet opstond en zei:

maar dit wil ik niet

ik maak mij illusies

illusies om mee te nemen

ingepakt

en als ik thuiskom

gooi ik het weg

dan gooi ik alles weg

Even werp ik mijzelf in een hoekje

en zie mijzelf, mijn aanwezigheid

zinloos als de herinnering aan mij

of niet eens,

daar zou ik nog steeds zijn

in ieder hoekje zou ik zijn

achter elke willekeurige deur

Ik zou nergens willen zijn

ik zou een voettocht maken

door de bergen

me verbazen over dat wat ik

nooit heb gezien

en met stevige stappen zou ik

richting de top gaan,

ik loop te hard, bijna rennen,

zodat ik mijzelf niet kan bijhouden.

En ik zou niet meer stoppen,

blijven rennen totdat ik alle lucht

mijn lijf uit heb geblazen

totdat er niets meer overblijft

totdat ik ben verdwenen.

Voordat ik in het luchtledige oplos

zou ik mij, tot slot, tot mxedjn slot,

willen omdraaien en iets zeggen:

In het luchtledige is a post from Fietsenstalling.

     Het regent.

     Mijn vrouwentong staat buiten

     en verpietert zienderogen.

Onder een deken gekropen waggelt een traan weg.

     Bij het aanknippen van het licht

     knapt het peertje;

     het licht is uit.

x91Zin.x92

x91Zin?x92

     Ik draai me om en besluit

     het leven te bestrijden.

x91Hoe?x92

x91Waarmee?x92

     In een pyjamabroek,

     ingevallen met gaten,

     ren ik weg.

De Sansevieria naar binnen.

Een nieuwe peer en

een weggeveegde traan.

Wakker is a post from Fietsenstalling.

Ze heet Mathilde. Ik zit tegenover haar en denk aan de voorgaande veertien sessies. Ik ben genezen en teleurgesteld. Zij is degene die mij aanspoorde een dagboek aan te leggen. x91Als toegift voor de herinneringx92, zei ze. Ik had zoiets nooit eerder overwogen en besloot het daarom een kans te geven.

Bij een dagboek denk ik aan een spannend leven waarin iedere dag iets van doorslaggevende betekenis gebeurt. Ik kan me nog wel de dag herinneren dat ik mijn haar begon te verliezen. Ik stond onder de douche en waste mijn haren. Ik kneedde en veegde de shampoo door mijn haar en op mijn hoofdhuid zodat het zou doordringen tot de wortel. Toen ik de zeep van mijn handen wilde spoelen, vond ik losse plukken zwart haar. Ik heb de shampoo niet laten intrekken. Met opwellende buikpijn spoelde ik het door het putje. Met het ontstaan en vergaan van de tijd kunnen de kleinste gebeurtenissen, de grootste gevolgen hebben. Mijn leven is een platte grafiek zonder noemenswaardige uitslagen. Mathilde wijst naar buiten. 

x91Zie je die man daar lopenx92, zegt ze. x91Dit moment is hij een deel van jou.x92

Mijn dagboek zou zich niet tot mijzelf beperken. Ik voel me een kleine schuur tussen al die flats en uitdijende kantoorpanden om me heen. Ik zou mijn pen nachtenlang over het papier laten dwalen om andermans ervaringen tot de mijne te maken, ze te beleven, te bezitten.

x91Ik ben een schuur, omdat jij een gebouw bent.x92

Mathilde knikt instemmend.

…

De eerste sessie. Mathilde neemt het woord.

x91Jongens, wat fijn dat jullie hier zijn, wat goed dat jullie de stap hebben genomen. In de komende bijeenkomsten gaan we aan elkaars problemen werken zodat we over drie maanden met opgeheven hoofd naar buiten kunnen lopen. We zullen leren, van elkaar en van onszelf. Wie denkt te weten wat we daarvoor nodig hebben?x92

Ze kijkt de kring rond. Ik wil niets zeggen en sla mijn ogen neer.

x91Openhartigheidx92, zegt iemand.

x91En respectx92, zegt een ander.

Mathilde glimlacht als een moeder diens kind voor het eerst tot tien telt. Na de eerste therapie zal ze zeggen dat we een snelle groep zijn, een groep die bereid is te werken. Ik ook. Ik ben ook bereid te werken hoewel openhartigheid en respect niet zozeer de woorden zijn waarnaar ik op zoek was.

x91Op deze plek. Hier kan je zeggen wat je wilt, altijd, en als ik even niet beschikbaar ben is hier mijn collega.x92 Mathilde stelt Marcel voor, de stagiaire.

Ik heb een vraag en steek mijn vinger op. Mathilde geeft me de beurt. x91Maar we zijn toch beschaafd?x92

SCHUUR is a post from Fietsenstalling.

dagenlang

in het wit van de middag

tegen de aarde aan

een deken uit de hemel

zacht glooiend om mij heen

Het sneeuwt

waar het oog de aarde raakt

grijs van de avond

en aldoor vallende sneeuw

glijdt langs mijn rode hand

Het sneeuwt

in het zwart van de nacht

als het ontstaan van een berg

zich uit de aarde perst

Het sneeuwt

alle kleuren

in mijn dromen

en ik voel niets

BEHAAGZIEK is a post from Fietsenstalling.

De oude man draagt vanachter het raam

met zijn ogen een hoop bladeren rond

van haag tot haag en deur tot hek

een enkele vluchtig opspringend

anderen om zichzelf heendraaiend

x85

Ze banen zich een lange weg

over vlak vruchtbaar gras

hij onderscheidt ze eenvoudig

niet als toen waarop hij terugkijkt

en meesprong tot de herfst hem overviel

x85

De wind gaat onhoorbaar over tot suizen

het knisperende bruine blad gaat

bij het openen van de deur stil liggen

verwoed veegt hij over zijn tandvlees weg:

zijn jeugd en alle jaren die volgden

x85

Alles in de tuin spiegelt

het gras, het blad, de haag, het hek en de deur

hij beziet het resultaat terwijl de wind opsteekt

langsvliegende gedachten bij elkaar geharkt

verteert hij met het knipperen van zijn ogen

… is a post from Fietsenstalling.

Ik blijf staan; in vertrouwen volhardend.

Als ik merk dat ik korte, snokkende bewegingen

met mijn benen maak (dat moet hem zeker zijn opgevallen)

laat ik bijna onmerkbaar

een zucht ongeduld vallen.

x85

Er is in de lift geen kier of spleet te ontdekken

waardoor het ongeduld zou kunnen ontsnappen

en de zucht, slechts uitgebracht om de tijd te doden,

komt als een muur tussen ons in te staan:

ik praat, hij geeft geen antwoord.

Aanmatigend, alsof zijn zwijgen

het lichaam vormt van mijn belediging.

x85

Het omringende niets schijnt fel in mijn ogen.

Ik voel hoe ze rood worden en licht opzwellen.

Ik sluit ze in de wetenschap dat hij het niet ziet.

x85

Het moeilijkste is, vind ik,

om stil te blijven staan.

Het besef dat zowel mijn opsluiting

als mijn vrijlating in handen ligt van het lot -

dat willekeurig zijn licht laat vallen op deze of gene –

boezemt nog meer paniek in dan de onbekende mij al gaf.

Huivering wordt deel van mij.

x85

Ik loop door de tuin en onderzoek kleine zonnedauw,

schichtig in mij opgroeiend, als het moment dat we vastsloegen.

Zijn tentakels schuren op langs mijn benen.

Hij rolt zich om mij heen.

Hij kleeft, mijn lichaam kleeft, alles kleeft.

x85

Als ik mijn ogen weer opendoe

stort een druppel zweet

langs mijn wang omlaag.

De tijd is gaan razen als een storm

Intensiveert iedere beweging.

Bij de kleinste stuiptrekking van mijn arm,

wordt hij eraf getrokken.

Ik heb bijna een vraag geformuleert.

Bijna.

x85

Hij heeft zijn hoofd opgetild.

Niet om te worden bevrijd,

maar wachtend tot ik iets zeg.

Hij wil overrompeld worden,

overvallen door de walging

in een vraag gepropt.

Mijn zak is vol.

Voordat ik hier naartoe kwam,

at ik een broodje:

saus stroomde gulzig langs mijn vingers omlaag.

Nog voordat ik buiten liep,

worstelde ik me door de menigte heen

en wist juist het laatste servetje te bemachtigen.

Er was niemand die iets zei.

x85

Ik zou hem om een zakdoek kunnen vragen.

Iets van minimale betekenis, een geste.

Alleen daarmee zou ik mijn vingers

om zijn bereidwilligheid kunnen zetten.

Een antwoord betekent hoop

Geen antwoord betekent dood.

x85

Ik wil schreeuwen.

Iets, al is het maar de uitdrukking

van mijn besef.

Als tegenprestatie van zijn aanwezigheid

die me zo wordt opgedrongen.

Hier sterven betekent het einde.

…

De avonden dat ik,

te moe om enige inspanning te leveren,

lavenloos in de bank hang,

mijn voeten op tafel,

mijn armen over twee leuningen gespreid.

Het onvermijdelijke afwachtend

terwijl mijn passiviteit hem een paradijs maakt.

x85

Nu moet er een vraag komen; 

ook al lost hij op, zal hij hem nooit bereiken

door de muur van ongeduld

die het luisteren onmogelijk maakt.

x93Waarom ben jijx94

Ik durf mijn vraag niet af te maken.  

In mijn zweet proef ik het bittere antwoord.

Tijd om door te zetten.

In de laatste seconde

neem ik mijn zucht terug

en haal diep adem:

x93waarom ben jij hier?x94 vraag ik.

GESPREKKEN DEEL 2 is a post from Fietsenstalling.

x91Meneer Heilo?x92 vroeg ik.

Meneer Heilo had weinig tanden in zijn mond.

Even dacht ik zijn stem niet te horen,

hoogstens vervormde windvlagen die tussen de schachten van zijn tanden door

het ruime sop kozen.

Het leek me geen autoritair type,

maar hoe dan ook,

de beste tactiek scheen mij te wassen in onschuld.

x91Ik heb gesolliciteerd voor de baanx92,

terwijl ik de brief openvouwde alsof het een schatkaart was

en er aan toevoegde:

x91En hier staat dat ik mij moest melden bij de heer Heilo.x92

x91Ja jax92, zei hij nors. Hij gaf me een routekaart en een busnummer.

x91Pak die maar daar.x92 Hij wees naar buiten.

Het was niet de bus die ik in gedachten had,

maar wie hoog wil groeien moet laag beginnen.

Er ontbrak xe9xe9n wieldop en de zijspiegels waren rood.

Opvallend rood.

Ik had een buitenwijk.

Rietveldstraat, Laagzwampolder en waarschijnlijk bergen met reizigers.

Exe9n keer in het uur hetzelfde rondje.

Halverwege mijn eerste ronde zette ik de bus stil.

Ik stapte uit, ging in de berm zitten

en kwam er nooit meer vandaan.

… is a post from Fietsenstalling.