Soms zou ik willen verdwijnen,

nxfa zou ik willen verdwijnen

een uitgewiste herinnering zijn,

xe9xe9n die niet wringt, knelt

de adem af.

Gewoon verdwijnen

losraken van alles om mij heen

van de dingen en de mensen

van gedachten

van wensen

van onvoorziene gebeurtenissen

in het moment

uit de hand gelopen

ik zou willen verdwijnen

en nergens terechtkomen

weggaan en niet meer terug komen

nooit meer terug komen

ik zou mijzelf kunnen vergeten

waardoor anderen mij zouden vergeten

Maar nog voordat ik verdwijn

zou ik alles willen terug draaien

ongedaan maken

een wond die heelt

pijn die wegtrekt en het voelt

alsof hij er nooit is geweest

alsof ik er nooit ben geweest

zo zou ik willen verdwijnen

Niets meenemen behalve

het breken van het hout

het scheuren van stof

dat het zo ging

dat het zo moest gaan

Dat ik niet opstond en zei:

maar dit wil ik niet

ik maak mij illusies

illusies om mee te nemen

ingepakt

en als ik thuiskom

gooi ik het weg

dan gooi ik alles weg

Even werp ik mijzelf in een hoekje

en zie mijzelf, mijn aanwezigheid

zinloos als de herinnering aan mij

of niet eens,

daar zou ik nog steeds zijn

in ieder hoekje zou ik zijn

achter elke willekeurige deur

Ik zou nergens willen zijn

ik zou een voettocht maken

door de bergen

me verbazen over dat wat ik

nooit heb gezien

en met stevige stappen zou ik

richting de top gaan,

ik loop te hard, bijna rennen,

zodat ik mijzelf niet kan bijhouden.

En ik zou niet meer stoppen,

blijven rennen totdat ik alle lucht

mijn lijf uit heb geblazen

totdat er niets meer overblijft

totdat ik ben verdwenen.

Voordat ik in het luchtledige oplos

zou ik mij, tot slot, tot mxedjn slot,

willen omdraaien en iets zeggen: